Сажетак
Кроз вијекове, многи су мислиоци били забринути да наши страхови од смрти кваре наше животе. Дијелећи ту забринутост, епикурејци су тврдили да можемо добро живјети само ако смрт видимо онакву каква она јест: као пуко “ништа” којег се није умјесно бојати. Ја показујем како овај аргумент зависи од претпоставке да је теорија благостања менталног стања тачна. Ако одустанемо од ове претпоставке, могло би бити прикладно бојати се смрти. Користећи своју филозофску расправу о томе када и како је прикладно бојати се смрти, формулишем три стратегије за држање под контролом наших страхова повезаних са смрћу. На тај начин мој рад слиједи терапеутску традицију у филозофији, за чији потенцијал подстичем ефективне алтруисте да истраже.

